ReadyPlanet.com
dot dot
dot
ชมรมบริหารงานบุคคล
dot
bulletสมาคมการจัดการงานบุคคลแห่งประเทศไทย
bulletชมรมบริหารงานบุคคล
bulletชมรมบริหารงานบุคคล อยุธยา
bulletชมรมบริหารงานบุคคลรังสิต
bulletชมรมผู้บริหารงานบุคคล อมตะนคร
bulletสมาคมการบริหารงานบุคคล (PAAs)
bulletชมรมบริหารงานบุคคลบางพลี
bulletชมรมนักบริหารงานบุคคลพัทยา
bulletชมรมบริหารงานบุคคลยุคใหม่
bulletชมรมผู้บริหารงานบุคคลจังหวัดราชบุรี
bulletงานบริหารงานบุคคล
bulletชมรมงานบริหารงานบุคคลกรุงเทพฯ
bulletชมรมบริหารงานบุคลสุขสวัสดิ์
dot
ติดต่อราชการศาล
dot
bulletศาลแรงงานกลาง
bulletศาลแรงงานภาค ๒
bulletศาลยุติธรรม
bulletศาลปกครอง
bulletศาลรัฐธรมนูญ
bulletสำนักงานอัยการสูงสุด
bulletกระทรวงยุติธรรม
bulletคณะกรรมการกฤษฎีกา
bulletกรมบังคับคดี
bulletสภาทนายความ
dot
หน่วยงานราชการสำคัญ
dot
bulletกระทรวงแรงงาน
bulletกรมการจัดหางาน
bulletกรมพัฒนาฝีมือแรงงาน
bulletกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน
bulletสำนักงานประกันสังคม
bulletกรมสรรพากร
bulletกรมบัญชีกลาง
bulletกรมพัฒนาธุรกิจกาค้า
bulletกระทรวงอุตสาหกรรม
bulletกรมโรงงานอุตสาหกรรม
bulletกรมส่งเสริมอุตสาหรม
bulletการนิคมอุตสาหกรรม
dot
ลิ้งค์เพื่อนบ้าน
dot
bulletสมบัติลีกัล
bulletเอกเซลสำหรับงาน HR โดย อ.สำเริง
bulletบทความดี ๆ จากโกป้อม
dot
อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ
dot
dot
Newsletter

dot


พยากรณ์อากาศวันนี้
..................................


ราคาน้ำมันวันนี้
..................................



เกษียณอายุ จ้างต่อ ตกลงไม่จ่ายค่าชดเชยกัน เป็นโมฆะต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย article

 

 คำพิพากษาฎีกา 1352/51

เกษียณอายุ จ้างต่อ ตกลงไม่จ่ายค่าชดเชยกัน เป็นโมฆะต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย
 
                        โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2545 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างทำหน้าที่ผู้ช่วยประธานกรรมการบริษัท และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการตั้งแต่วันที่ 9 มกราคม 2546 ต่อมาเมื่อวัน  15 มกราคม 2547 โจทก์เกษียณอายุ จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์แล้ว และทำสัญญาจ้างต่อเนื่องให้โจทก์ทำงานในตำแหน่งผู้อำนวยการ โดยสัญญามีกำหนดระยะยาว 1 ปี นับแต่วันที่ 16 มกราคม 2547 ถึงวันที่ 15 มกราคม 2548  โดยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 63,000 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันสิ้นเดือน เมื่อเดือนธันวาคม 2547 จำเลยจ่ายเงินโบนัสเพื่อตอบแทนการทำงานให้แก่ลูกจ้างของจำเลยคนละ 2 เดือน สำหรับผู้ที่ทำงานครบ 1 ปี คือตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2547ถึง 31 ธันวาคม 2547 โดยจำเลยจ่ายเงินโบนัสให้พนักงานพร้อมเงินเดือนของธันวาคม 2547 ซึ่งในกรณีนี้โจทก์มีสิทธิได้รับเงินโบนัส 2 เดือน เพราะตามข้อเท็จจริงโจทก์ได้ทำงานติดต่อกันเรื่อยมาตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2547 โจทก์จึงมีสิทธิได้รับเงินโบนัสสำหรับการทำงานปี 2547 เป็นเงิน 126,000 บาท ต่อมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2548 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิด โจทก์ทำงานกับจำเลยติดต่อกันครบ 1 ปี โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน คิดเป็นเงิน 189,000 บาท โจทก์ได้ทวงถามแล้วแต่จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินโบนัสประจำปี 2547 เป็นเงิน 126,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 31 ธันวาคม 2547 กับค่าชดเชยเป็นเงิน 189,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 16 มกราคม 2548 ไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
 
 
 
                                จำเลยให้การว่า จำเลยมีข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน โดยกำหนดนโยบายในการจ้างพนักงานไว้ 3 ประเภท คือ พนักงานทดลองงาน พนักงานประจำ และพนักงานสัญญาจ้างแรงงานมีกำหนดระยะเวลา โดยพนักงานสัญญาจ้างแรงงานมีกำหนดระยะเวลา หมายถึงพนักงานที่จำเลยตกลงว่าจ้างโดยกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนการว่าจ้างตามสัญญานี้ย่อมสิ้นสุดลงทันทีเมื่อครบระยะเวลาการจ้างตามที่กำหนดในสัญญาโดยจำเลยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า และพนักงานไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์2545 จำเลยจ้างโจทก์เป็นพนักงานประจำและโจทก์ได้สิ้นสภาพการเป็นพนักงานประจำไปแล้วเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2547 ด้วยเหตุเกษียณอายุการทำงานเนื่องจากโจทก์มีอายุครบ 60 ปีบริบูรณ